Schrijversdagboek

Schrijversdagboek

Opstaan, douchen, ontbijten, werken of naar school gaan, eten, tv kijken, slapen. En weer opstaan, douchen, ontbijten, werken of naar school gaan, eten, tv kijken, slapen. Druk, druk, druk. Gelukkig, een rustige avond! Yes, een weekend! Eindelijk tijd om te schrijven! Je pakt je papier of je laptop, en dan… niets. Alle leuke zinsconstructies die afgelopen dagen door je hoofd spookten: weg. Al die grappige, goede ideeën: verdwenen. Zonde, toch?

Overal notitieboekjes

Ik had er al eens van gehoord, maar ik nam het nooit serieus: een schrijversdagboek. Ik  besloot het te testen. Standaard nam ik een klein boekje mee naar school, en als ik een vleugje inspiratie had, pende ik snel het een en ander neer. Tot ik in de bus zat, en een andere tas mee had: ik was een momentje kwijt. Ik besloot om overal boekjes te plaatsen: in mijn schooltas, in mijn handtas, naast mijn bed, in de woonkamer. Ook de notities in mijn telefoon waren een geschenk uit de hemel: na een tijdje had ik ongeveer 200 berichtjes aan mezelf getypt.

Hactab yac

Het leukste is om die ‘random’ gedachten terug te lezen. Sommige zijn onleesbaar, in handschrift of in boodschap. Ik zal een voorbeeld geven, lach me niet uit: ‘Hactab yac’. Op een ochtend werd ik wakker, en die woorden spookten door mijn hoofd – met exact deze spelling. Betekenisloos. Ik schreef het op in het kleine paarse boekje naast mijn hoofdkussen, en ik kan er nog steeds om lachen.

Nog eentje: ‘Fietsen duinen vrouw moe man ontstappen touwtjes strak’. Dit typte ik op mijn telefoon terwijl ik aan het fietsen was door de duinen, en een koppel zag worstelen met de heuvels. Het is een momentopname, en nog steeds een vleugje inspiratie voor mij. Dit moment was absoluut verloren gegaan, als ik niets getypt zou hebben.

Probeer het eens: verstop overal onbeschreven pagina’s, en probeer je ingevingen te vereeuwigen. Als je wél tijd hebt om te schrijven, zul je jezelf dankbaar zijn!